عشق... عشق...

واژه اي بسيارزيباست

                               براي تو، براي من

                               براي همه ي عالم زيباست

                                                                   كسي هست كه نگويد

                                                                   چقدر عشق زيباست

                                                                                                 اگر هم هست و گويد

                                                                                                 باز داند كه زيباست

نمي گويد نخواهد در دامش افتد

ولي باز هم در دامش افتادن است كه زيباست

                            من مي گويم و اعتقاد دارم

                            مي دانم و دوست دارم بگويم زيباست

                                                                شبي باشد كه گويم دوستت دارم

                                                                آن شب هم مثل عشق زيباست

                                                                                            شب من شبي ست همتا ندارد

                                                                                            شبي ست كه شبي زيباست

در شبي كه بنام من است و مال من است

تو در آن باشي چه زيباست

                               چه خوش است امشب، شب من و شب ديدار تو

                               امشب بهترين شب است، وقعاً چه زيباست

                                                                   شب من شبي ست كه تو را در آن دارم

                                                                   شب من شبي ست كه با تو زيباست

                                                                                                 زندگي... زندگي...

                                                                                                 اين كلمه چيست؟ زيباست

براي من كه معني نداشته

حال معنايي دارد و زيباست

                              مي دانم كه با تو مي توانم بگويم

                              زندگي هم زيباست

                                                                 زندگي همان عشق است عزيز

                                                                 زندگي زيباست كه عشق هم زيباست

                                                                                           زندگي كن تا عاشق شوي

                                                                                           عاشق بماني، فهمي عشق زيباست

دوست دارم كه دوست داشته باشم تو را

چونكه دوست داشتنت خيلي زيباست

                         آه... آه... آه...

                         اين آه از دوري توست كه زيباست

                                                             خوش به حال كسي كه تو را دارد

                                                              بايد بداند گر تو باشي او زيباست

                                                                                   من حال فهميدم كه تو را در خيال دارم

                                                                                   چونكه خيالم خيلي زيباست

        تو را در زندگي ندارم اي دوست

                          زندگي با توست كه زيباست

                                                                     شاد باش و من هم شادم به شادي تو

                                                                               چون شادي ست در زندگي كه زيباست...

چرا از مرگ می ترسید
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید
می پندارید بوم نا امیدی باز
به بام خاطر من می کند پرواز
می پندارید جام جانم از اندوه لبریز است
می گویید این سخن تلخ و غم انگیز است
مگر می این چراغ بزنم جان مستی نمی آرد
 مگر افیون افسونکار
نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد
مگر این می پرستی ها و مستی ها
 برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست
مگر دنبال آرامش نمی گردید
چرا از مرگ می ترسید
کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید
می و افیون فریبی تیزبال و تند پروازند
 اگر درمان اندوهند
خماری جانگزا دارند
نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید
خوش آن مستی که هوشیاری نمی بیند
چرا از مرگ می ترسید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید
بهشت جاودان آنجاست
جهان آنجا و جان آنجاست
گران خواب ابد در بستر گلوی مرگ مهربان آنجاست
 سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است
همه ذرات هستی محو در رویای بی رنگ فراموشی است
تنه فریادی نه آهنگی نه آوایی
نه دیروزی نه امروزی نه فردایی
جهان آرام و جان آرام
زمان در خواب بی فرجام
خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
در این دوران که آزادگی نام و نشانی نیست
در این دوران که هر جا هر که را زر در ترازو زور در بازوست
جهان را دست این نامردم صدرنگ بسپارید
که کام از یکدیگر گیرند و خون یکدیگر ریزند
در این غوغا فرومانند و غوغا ها برانگیزند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
 همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید
چرا آغوش گرم مرگ را فاسانه می دانید
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید
چرا از مرگ می ترسید...

چگونه فراموشت کنم تو را که از خرابه های بی کسی به قصر سپید عشق هدایتم کردی .

   عاشقی بیقرار و یاری باوفا برای خویش ساختی . 

    آهو بره ای شدی و دوستی گرگ را پذیرفتی .

   و برای شانه های او شانه ات را ارزانی داشتی .

   و با صداقت عاشقانه ات دلش را به دست آوردی .

   چگونه فراموشت کنم تو راکه سالها در خیالم سایه ات را می دیدم .

   و طپش قلبت را حس می کردم. و به جستجوی یافتنت به در گاه پروردگارم دعا می کردم که خدایا پس  کی او را خواهم یافت . 

   چگونه فراموشت کنم تو را

   که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم.

   برایم تمتمی اسمها بیگانه شده اند و همه خاطرات مرده اند .

   دستم را به تو می دهم قلبم را به تو می دهم فکرم را نیز به تو می دهم . بازوانم را به تو می بخشم ونگاهم از آن توست و شانه هایم که نپرس . دیگر با من غریبه اند و تمامی لحظات تو را می خواهند و برای  عطر نفسهایت دلتنگی می کنند .

چگونه فراموشت کنم تو را

  که قلم سبزم را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت همرنگ نوشته هایم باشد . پیشترها سبز را نمی   شناختم بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم . سبز را با تو شناختم و دلم می خواهد که با یاده تو همیشه سبز بنویسم . دلت را به من بده فکرت را به من بده سرت را روی شانه هایم بگذار .

  و بگذار عطر کلماتت را میان هم قسمت کنیم ...